Remy Spreekt terug
Hoogmoed komt voor de val
Tijdenlang gaat alles goed, geen vuiltje aan de lucht. Het winnen lijkt zo makkelijk, zo gewoon.
De druk is er weliswaar altijd maar diep van binnen weet je dat je kan
en misschien wel moet winnen. Dan gaat het dus allemaal goed en lijk je onverslaanbaar.
Dat is een gevoel dat ik een paar jaar geleden wel had. Nu heb ik door een aantal tegenslagen
beter kunnen relativeren waar ik sta. Dat voelt niet als een nederlaag maar juist als winst.
Ik was het ook wel aardig zat om steeds aan de verwachtingen te voldoen.
Verwachtingen die zowel van mezelf als van anderen kwamen. Dat haalt het plezier weg.
Je mag best teleurgesteld zijn, als je er maar wat constructiefs mee doet.
En dan naar de realiteit van nu. Voor mezelf geldt dat ik het plezier weer terug heb gevonden.
Als je alles maar relativeert en jezelf op de juiste momenten op de juiste plek kan zetten.
Helaas geldt dat niet voor iedereen. De afgelopen weken heb ik me wel geërgerd
aan de houding van anderen ten aanzien van ons eerste herenteam. De interesse voor onze
resultaten was en is eigenlijk nihil. Vooral in een seizoen waarin je het moeilijk
hebt en moet knokken voor elk punt is het belangrijk dat je gesteund wordt.
Mijn teleurstelling is dan ook gebaseerd op een ander feit. De interesse is de afgelopen weken
vooral uitgegaan naar de prestaties bij de jeugdteams. Daar is niets mis mee, vooral als je teams
hebt die het zo voortreffelijk doen als bijvoorbeeld Jongens 1 en Meisjes 1.
Echter aangezien er maar een seniorenteam bij Destatec actief is, is het jammer dat daar niet
al te veel aandacht naar uit gaat. Daar leer je ook weer mee omgaan en je
zoekt onderling steun, dus het is ook weer niet het einde van de wereld.
Het afgelopen weekend werd er door ons team gewonnen. Dat was voor het eerst dit seizoen.
Blijdschap alom natuurlijk. Dat was niet zo bij Jongens 1, waar door ziekte Bob niet mee kon spelen.
De kampioenskansen van dat team zijn daardoor helaas geslonken, want er werd verloren.
Het was echter opvallend dat als een van de redenen voor de nederlaag ook het gebrek aan
sfeer werd genoemd. Hmm, klinkt me bekend in de oren. Echter blijkbaar was het bij Jongens 1
belangrijker omdat ze nog een kans op het kampioenschap hadden. Als het goed gaat steunen de mensen je,
als het minder goed gaat is het aanpoten. Dan moet je ook voor een bijna lege zaal je
beste spel tevoorschijn kunnen toveren. En niet het kopje laten hangen.
Ik zou me bij een eventuele degradatie van ons team ook niet prettig voelen in een 4e klasse,
maar ik zou er wel spelen. Waarom? Als je nee zegt tegen de 4e klasse, of de 3e klasse voor mijn part,
impliceer je dat je beter bent dan dat. Dat kan zo zijn maar in mijn ogen moet je dat bewijzen.
En dat kun je alleen door te spelen. Als de realiteit voor Destatec de 4e klasse is, soit.
Het zij zo. En dan weer bouwen, op naar de volgende uitdaging.
Wij gaan er als Heren 1 in de laatste 3 wedstrijden vol voor. We staan 2 punten achter op de nummer 5
en kunnen alle steun gebruiken. Een onvervalste oproep dus aan allen om ons te komen steunen.
U mag best spandoeken meenemen en ons redden van de degradatie.
Drinken we achteraf een pilsje en praten we nergens meer over.
Misschien drinkt de jeugd (>16) wel een pilsje mee, immers aan de bar is het goed relativeren.
(Reacties stuurt u, als u wil reageren tenminste, naar remy@destatec.nl) Remy Wijnands