Remy Spreekt terug
Het doek..
Jaarvergadering achter de rug. Alle ogen zijn vanaf dan voor Heren 1 gericht op de competitie.
De laatste plaats bezetten we al weken, echter er gloorde hoop.
We hadden toen nog twee wedstrijden voor de boeg, een thuiswedstrijd tegen Nieuwenhagen
en een wedstrijd in Landgraaf tegen Succes. Eerst maar eens evaluatie-uurtje met Remy:
Tegen Nieuwenhagen was het weer eens ouderwets net niet. Er werden vijfsetters verloren
en in sommige sets kwamen we er gewoon niet aan te pas. Een 4-6 nederlaag was het gevolg.
Helaas, vanaf toen was het al bijna een bekeken zaak. We moesten naar Succes afreizen met als
missie 4 punten meer dan Nieuwenhagen te pakken. Een soort Vitesse moet van PSV
winnen en dan moet Ajax ook nog eens van Heracles winnen. Zowaar een Mission Impossible..
Tegen Succes een herhaling van de week ervoor. Jimmy verloor een vijfsetter, Remy deed hetzelfde,
Marco kwam helaas ook driemaal tekort. De dubbel werd nog wel gewonnen, maar meer dan een
schrale troost was het niet. Een 3-7 nederlaag was het resultaat en we wisten dus al zeker dat we
gedegradeerd waren. Later werd duidelijk dat Nieuwenhagen met 6-4 had gewonnen.
Wow, dat is even op de feiten gewezen worden.
Dan nu tijd voor de hommages:
Een oprechte felicitatie aan al mijn teamgenoten. Ik vind de manier waarop er gespeeld, geknokt
en getraind is geweldig. Geen greintje cynisme als ik zeg dat ik genoten heb van het afgelopen seizoen.
Ondanks het klasseverschil zijn er punten gepakt. En niet zo’n beetje. Jan-Maarten, Marco en Jimmy
kwamen van de 5e Klasse en hebben zich danig geweerd. Ik kan niet in de toekomst kijken, zij ook niet,
en dus weet ik niet of ik ook volgend seizoen nog met de heren in een team speel.
Wat ik wel weet is dat ik zelden in zo’n tof, grappig en sportief team heb gespeeld. Heren, het was me een genoegen!
Dan nog meer dankwoordjes.. Ja, het was lekker weer vandaag, dus ik strooi eens met de complimenten.
De support die ons team het weekend tegen Nieuwenhagen heeft gekregen vond ik geweldig.
Wellicht had het iets te maken met de oproep op de ledenvergadering, maar ineens leefde
Heren 1 weer bij onze vereniging, waarvoor dank. Het steunt enorm om te weten dat er mensen zijn die,
net als jijzelf, willen dat er gewonnen wordt. Dat zien maakt me blijer dan welke 3-0 overwinning dan ook.
Het doek is nu dus gevallen. Dat klinkt triest, maar het is relatief. Het zou een moeilijk seizoen
worden en helaas hebben we de Houdini niet kunnen volbrengen. Toch is er genoeg optimisme,
bij mij tenminste. Ook bij de jeugdteams is er gestreden en gewonnen.
Als die lijn doorgezet kan worden, zullen het goede sportieve jaren worden bij Destatec.
Ook volgend jaar hoop ik weer een competitie te spelen, dan met meer succes.
Als het plezier maar blijft, zoals dit seizoen. Dan heb ik er nu al zin in. Die vervelende zomer ook! Bah.
(Reacties stuurt u, ook volgend seizoen, naar remy@destatec.nl)
Remy Wijnands 20 april 2008