Remy Spreekt terug
Hij kan zomaar vallen.
Niets in tafeltennis is zo vervelend als een sorrybal. Elke tafeltennisser heeft er per wedstrijd gemiddeld zo’n 3 á 4.
Het kan dan een bal zijn die via het net op de tafel stuitert, of een bal die net nog de bovenkant van
de tafel raakt. Dat is dan mazzel. Degene die ‘em maakt, verontschuldigt zich, en dat is dan dat. Of toch niet?
Zaterdag speelden we in Wijlre tegen de Meppers 1. Het was een beladen wedstrijd in het
huidige seizoen want de Meppers stonden 1e en wij 2e. Eerder in het seizoen
was het 5-5 geworden en dus waren we uit op een overwinning.
In Wijlre aangekomen, speelden we in een gymzaaltje tegen de drie tegenstanders.
Één tafel, drie tegenstanders en wij drie. Die setting moet je je even proberen voor te stellen.
Verder niets. Geen andere geluiden dan het tafeltennisballetje dat heen
en weer over de tafel gaat en het tikkende geluid op het batje. Dat is het dan.
Het was niet de bedoeling, maar vanzelf werd de sfeer tijdens de wedstrijd grimmig.
We speelden als Heren 1 prima en dat beviel de tegenstander uiteraard niet. In mijn
eerste partij gebeurde er dan iets dat mij aanspoorde deze column te schrijven.
Ik maakte een sorrybal. Kan gebeuren, zeker als je zoveel schuift als ik doe. Echter,
de tegenstander was het niet met me eens. Die vond dat de
bal de tafel niet had geraakt. Ik was (en ben) ervan overtuigd van wel.
En zo komen we bij een van de meest grijze gebieden in de tafeltennissport.
Als speler kun je niets dan je eigen gelijk nastreven. En daarbij moet je sportiviteit
natuurlijk wel hoog in het vaandel houden. Maar als je tegenstander en jij er niet uit komen,
dan heb je een probleem. En dat hadden we dus nu. De scheidsrechter beslist in een
dergelijke situatie, maar laat het nu zo zijn dat die aan de andere
kant van de tafel zat. En dus moest er een let gespeeld worden. Opnieuw dus.
Mijn tegenstander was het daar absoluut niet mee eens en beschuldigde mij
van onsportief gedrag. Terwijl ik duidelijk hoorde dat de bal de tafel raakte.
Naja, je kunt je voorstellen, dat is niet leuk. Het duurde even voordat we weer verder konden,
maar het punt werd opnieuw gespeeld en ik won de partij. Gelukkig deden we dat
als Heren 1 ook: 7-3. Het houdt ons in de titelrace en daar ben ik erg blij mee.
Toch was het weer even een vervelende situatie die echter onmogelijk te voorkomen is.
Als beide partijen er niet uitkomen en overtuigd zijn van hun gelijk, dan moet je een let spelen.
Zo zijn de regels.
Misschien is het ook wel goed dat sorryballen soms een enorme invloed hebben op een wedstrijd.
Het houdt het sowieso altijd spannend. Je weet immers nooit hoe het balletje rolt. Hij kan zomaar vallen.
(Reacties stuurt u, liever zonder sorrybal, naar remy@destatec.nl)
Remy Wijnands 13 april 2010